een zomerwandeling door ’t Haagje in 3 bedrijven, aangeboden door Jozef Maria Leenen bij 10 jaar Westwijzer 21 april 2024
Ut Haagje lupt vøøròp
Ooverdag
Ik høør às’k ooverdag dur’t Haagje dool
de kinderstème hañe in de lugt.
‘t Ğeluk wèjst wèst nôr rèjkdòm vàn un skool.
Wèg d’n èèrmûj vàn un aaw ğehugt.
‘k Høør karetjes van Jumbo dur de wèjk,
Ze raatele nôr hôôjs oover de strôôt.
Ut byyr waar ğûjekôwp, ‘k ğèèf ze ğelèjk.
Ut frèt ğin brôwt ny èn ut kèn noojt kwôôt.
Nôg èfkes rustig an dûn mi z’n àle.
De nèèjen dag stu pàs an ut beğin.
Vànôôvent saame, dàn wôrt ut wèr knàle.
Dàn lèèft ut Haagje. Ze hèbe n’r zin in in.
An ymes vurdøør òp akôrdyjòn
spult haaj vur èèvevøøl vur nymes ny
òp ne stûûl zó zómar in de zòn
dèjn nôô dàànder vôlekse miledy.
Wôr tôg halt y ut vàndaan, dy vènt.
Nôg lès ğehàt vàn Addys laañ ğeleeje?
Haaj ôjemt èn umèèremt z’n instrümènt
èn spult d’n himel zagjes nôr beneeje.
Sôôves
Às ik sôôves laat dur’t Haagje strôôjn,
dàn zyy’k vàn wèjtes àl de lèmpkes twinkele
an de paartytènt vøør in d’n tôôjn
èn høør vàn vères àl de flèskes riñkele.
Wöög ik me zònder èrig in hum ğebyt,
dàn kumt ne vènt wa stürs nôr mine kànt.
Haaj sprèkt me an, kykt ôf y spooke zyt:
“Wa mûte matje, zükte tramelànt?”
De taal is mistal plàt, de prôôt is skôôjn,
ut vrôôwvôlek iwig blònt, nèt às ut byyr,
de blôôwte bôôjke vàn dy kèèrels brôôjn.
Dès’t lèève bôôjte in ut Haagje hyyr.
Ny yderèjn dy aart ğôôw in de wèjk.
Mi kapsoones hède’t àl beğaajt.
Àlemôl ğelèjk èn ğin ğezèèjk.
Bilt û niks in èn ànders afğetaajt.
Mar bèènde’t wèrt èn zyn ze û wèl zite
èn hurd’r dàn vórt baaj, dàn is ut:
dè ğe ààlt hyyr wèlkòm bèènt dè wite.
Ğô dôôr mar zite, dôôr òp dè leeg kratje.”
De naagt dy kry hyyr ğlàns tôt an d’n dag.
Mi’t ôgtentligt dàn wile ze pàs nôr bèt.
Èn mi ne môp, ne lèèste skaaterlag,
wôrt Hazes ònderhànt is ôôjtğezèt.
Byyrdöpkes òp de ğrònt tuse de pøøke,
kriñe òp tôfel, pepyre sèrvètjes, prikertjes,
leeğ stüül, ne vòlen àsbak, köpkes, ğlèèskes,
flèskes, krètjes, hûsjes vàn seedeekes:
dè ziñ às àles slupt de stil ğetüüğe.
‘t Waar wèr ğezèlig, ğine kôje prôôt.
D’n hilen dag dôrnôô um ôôjt te müüğe.
Venôôvent, ja, dàn kòme ze wèr òp strôôt.
Smèèreğes
Às ik smèèreğes vrüg dur’t Haagje dwaal,
wôr teeğe stilte an de mèliñ zeeñt,
dàn zeeñt un 1000-jôôrig aawt verhaal,
Histoory dy an strôôtnaambörtjes heeñt.
‘t Vèrleeje zwèèrft hyyr skylik oover strôôt,
de skim vàn àl dy hóğe hire dus.
Ze raake mi me zwèjğent an de prôôt:
Horne, Hezelo en Stephanus.
‘t Lyfste bürte ik, dàn bèñ’k tevreeje,
mi’t ürste vôlek wa oojt hyyr kwam te woone
Ze kwaame zeeker 1000 jôôr ğeleeje.
Dy pyjónyyrs dy mûte we beloone.
Dur huly hyt Die Haghe ut Haagje naw,
un vôlekswèjk, nôg awer dàn de stàt.
Vàn huly hèbe ze ut raw mar traw
èn mi èn vur mekaar às ğrótste skàt.
Meepersànt nôr ònze kèjzerin,
Dôr stu se dàn, Maria, gruts in brons.
Às ik’r zyy dàn kryyg ik àl ğûj zin.
Mûder vàn Die Haghe, z’is vàn òns.
De tèjt stu stil an’t èjnde vàn meen rèjs.
In‘t Derde Haagje li hil aawe grònt.
Dur hyyr te ğraave veeñde ut bewèjs
dè’t Haagje 1000 jôôr terug bestònt.
‘k Zyy vur me èèjke pôôle òp un rèèj,
un haag dy òns beskèremt, dus noojt mèr bañ.
Di stukske ğrònt, behaagelek èn vrèèj,
dôôr wil ik woone, hil m’n lèève lañ.
Ut Haagje lupt vøøròp èn Hèlemònt
dè waar d’r zeeker nôğenins is ny.
Die Haghe ürst, vurdè de stat bestònt.
Ut Haagje lupt vøøròp èn ‘t Haagje bly.
Jozef Maria Leenen
Het Haagje loopt voorop
Overdag
Ik hoor als ‘k overdag door ’t Haagje dool
de kinderstemmen hangen in de lucht.
’t Geluk wijst west naar rijkdom van een school.
Weg de armoe van een oud gehucht.
‘k Hoor karretjes van Jumbo door de wijk.
Ze ratelen naar huis over de straat.
Het bier dat was goedkoop, ‘k geef ze gelijk.
Het eet geen brood toch en het kan geen kwaad.
Nog even rustig aan doen met z’n allen.
De nieuwe dag staat pas aan het begin.
Vanavond samen, dan wordt het weer knallen.
Dan leeft het Haagje en ze hebben er zin in.
Aan iemands voordeur op accordeon
speelt hij voor zich uit voor niemand niet
op een stoel zo zomaar in de zon
d’een na d’andere volkse melodie.
Waar haalt hij het toch vandaan. die vent.
Nog les gehad van Addy lang geleden?
Hij ademt en omarmt zijn instrument
en speelt de hemel zachtjes naar beneden.
‘s Avonds
Als ik ’s avonds laat door ’t Haagje struin,
dan zie’k op afstand al de lampjes twinkelen
aan de partytent voor in de tuin
en hoor van verre al de flesjes rinkelen.
Waag ik me zonder erg in zijn gebied,
dan komt een man wat narrig naar mijn kant.
Hij spreekt me aan, kijkt of hij spoken ziet:
“Wat moet je kerel, zoek je tramelant?”
De taal is meestal plat, de praat is schuin,
de vrouwen eeuwig blond, zoals het bier,
De blote buiken van die kerels bruin.
Da’s ‘t leven buiten in het Haagje hier.
Niet iedereen die aard snel in de wijk.
Heb je kapsones, nou dan krijg je mot.
Allemaal gelijk en geen gezeik.
Beeld je niets in en anders opgerot.
Maar ben je ‘t waard en zien ze je wel zitten
“Matje, en hoor je er dan bij, dan is het: “Matje,
dat je altijd welkom bent dat weet je.
Ga daar maar zitten daar op dat leeg kratje.”
De nacht die krijgt hier glans tot aan de dag.
Met ‘t ochtendlicht dan willen ze pas naar bed.
En met een mop, een laatste schaterlach,
wordt Hazes onderhand eens uitgezet.
Bierdopjes op de grond tussen de peuken,
kringen op tafel, papieren servetjes, prikkertjes,
lege stoelen, een volle asbak, kopjes, glaasjes,
flesjes, kratjes, hoesjes van cd-tjes:
dat zijn, als alles slaapt de stille getuigen.
Het was gezellig en geen slechte praat.
De hele dag daarna om uit te rusten.
Vanavond, ja, dan komen ze weer op straat.
‘s Morgens
Als ik ’s morgens vroeg door ‘t Haagje dwaal
waar tegen stilte aan de merel zingt,
dan zingt een 1000-jarig oud verhaal,
history die aan straatnaambordjes hangt.
’t Verleden zwerft hier heim’lijk over straat,
de schim van al die hoge heren dus.
Ze raken met me zwijgend aan de praat:
Horne, Hezelo en Stephanus.
’t Liefste buurtte ik, dan ben’k tevreden,
met ‘t eerste volk wat ooit hier kwam te wonen.
Ze kwamen zeker 1000 jaar geleden.
Die pioniers die moeten we belonen.
Door hen heet toch Die Haghe ut Haagje nu,
Een volkswijk, nog ouder dan de stad.
Van hen toch hebben ze het ruw maar trouw
en met en voor elkaar als grootste schat.
Tevens dan naar onze keizerin,
Daar staat ze dan, Maria, trots in brons.
Als ik er zie, dan krijg ik al goei zin.
Moeder van Die Haghe, z’is van ons.
De tijd staat stil aan ’t einde van mijn reis.
In’t Derde Haagje ligt heel oude grond.
Door hier te graven vind je het bewijs
dat ’t Haagje 1000 jaar terug bestond.
‘k Zie voor me eiken palen op een rij,
een haag die ons beschermt, dus nooit meer bang.
Dit stukje grond, behaaglijk en zo vrij,
daar wil ik wonen, heel mijn leven lang.
Het Haagje loopt voorop en Hellemond
dat was er toen nog zeker weten niet.
Die Haghe eerst, voordat de stad bestond.
Het Haagje loopt voorop en ‘t Haagje blijft