Oode an Joos
Às yts un beğrip is, dè kàànde beğrèjpe
Is’t èrent beğòne èn ut hi mûte rèjpe
Dàn lèjkt ut dôrnôô àl hil snèl nôrmaal
Èn nymes dy wit nôg ut beğin vàn’t verhaal
D’n intôgt vàn Sint, karnavàl vur de stàt
Artimond baaj ut kesteel, wànt hóg lag de làt
Zó mi j-òns Hèlemònt verğrûjt èn verwive
Imôl beğòne èn ààlt nôg ğeblive
Dè zin beğripe vàn ôôjtèjnlôwpende aart
Mar wy zète ze vur’t ürst òp de kaart
Oojt waar ut’r ny, ik zit hyyr ny te lyyğe
Ymes mûs oojt tôg de inğèèviñ kryyğe
Un daatkragtig vrôôwke waar dôrmi ğemûjt
Naw zèèlef tôt un hógstônt beğrip ôôjtğeğrûjt
Dàn dôôjt ik beskèjde, dès loogys tôg, hyyròp
Wy jànders, kèn ny j-ànders dàn òns Jo van Lierop
Jozef Maria Leenen
Ode aan Jo
Als iets een begrip is, dat zal je begrijpen
Is het ergens begonnen en het heeft moeten rijpen
Dan lijkt het vervolgens al snel heel normaal
En niemand die weet nog het begin van ‘t verhaal
De intocht van Sint, carnaval voor de stad
Artimond bij het kasteel, want hoog lag de lat
Zo met ons Helmond vergroeid en verweven
Eenmaal begonnen en altijd gebleven
Dat zijn begrippen variërend van aard
Maar wie zette ze voor het eerst op de kaart
Ooit was het er niet, besef dat terdege
Iemand heeft toch de ideeën gekregen
Een daadkrachtige dame was daarmee gemoeid
Nu zelf tot een hoogstaand begrip uitgegroeid
Dan duid ik bescheiden, da ’s logisch toch, hierop
Wie anders, kan niet anders dan ons Jo van Lierop